let's chat#8:νολάιφερς*..

Σκέφτηκα αρκετά πριν αρχίσω να γράφω τη συγκεκριμένη ανάρτηση,μιας και δεν θέλω να είμαι παρορμητική,ούτε να δίνω αξία σε καταστάσεις-σχόλια και ανθρώπους που δεν την αξίζουν.Εδω και πολύ καιρό  στριφογύριζαν πολλές σκέψεις στο μυαλό μου,μα μετά απο κάτι που συνέβη θεώρησα οτι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή.. 
Σκεφτόμουν λοιπόν πώς θα αντιδρούσα αν κάποιος ή κάποια ερχόταν στο σπίτι μου και συμπεριφερόταν ή μιλούσε άσχημα.Ειδικά κάποιος/κάποια που μπορεί να μη με έχει συναντήσει ποτέ προσωπικά ούτε γνωρίζει την οικογένεια μου ή την ζωή μου γενικότερα.Ούτε μπορεί να γνωρίζει ή να ξέρει πώς μπορεί εγω να έχω αποκτήσει το οτιδήποτε.Πόσο εύκολα ή δύσκολα.
Ισως να μην έχουμε ποτέ συναναστραφεί στην καθημερινότητα μας,ούτε έχουμε εξομολογηθεί τα προβλήματα μας,μεταξύ μας.
Ας το δούμε και αλλιώς.Αν ερχόταν κάποιος σπίτι σου σαν καλεσμένος. Δεν θα ήθελες να τον περιποιηθείς; Δεν θα ήθελες να του σερβίρεις στο καλό σου σερβίτσιο -άσχετα αν τα υπόλοιπα σου πιάτα ήταν πράσινα,κόκκινα ή κίτρινα-δεν θα ήθελες να τον κεράσεις το καλύτερο σου γλυκό-άσχετα αν εσυ για τρεις συνεχόμενες ημέρες έτρωγες το ίδιο φαγητό-δεν θα ήθελες να συζητάς για αισιόδοξα θέματα-άσχετα αν η ψυχή σου ήταν μαύρη απο τα προβλήματα της ζωής;
Εγω τουλάχιστον θέλω όλους όσους έρχονται στο σπίτι μου,να τους κάνω να περνάνε όμορφα..Και εξηγώ το λόγο που έφερα εδω μπροστά σου τα δυο αυτά παραδείγματα.

Bloggάρω απο το 2011.Μου αρέσει αυτό που κάνω και συνεχίζω.Και θα συνεχίζω όσο αυτό εδω το ιστολόγιο μου δίνει χαρά..Εχω κάνει αρκετές φιλίες που αξίζουν.Κορίτσια σαν και εμένα με τα άγχη τους,τη δημιουργικότητα τους,τη θετική τους ενέργεια και σκέψη..Προσπαθώ πάντα να είμαι αισιόδοξη να βλέπω τη θετική πλευρά της ζωής και να κρατάω το κεφάλι ψηλά σε οτι και αν μου συμβεί.Δεν είπα ποτέ οτι η ζωή μου είναι εύκολη,ούτε οτι όλα είναι ρόδινα.Kαι τους φίλους μου,πάντα τους ''κερνάω''στα ''καλύτερα μου σερβίτσια'' τα ''καλύτερα μου γλυκά''συζητώντας και αναλύοντας καθημερινά στιγμιότυπα απο τις ζωές μας.Δεν θα κάτσω ποτέ όμως να μιζεριάσω,ούτε να λυπηθώ τον εαυτό μου.Είμαι αξιοπρεπής σαν άνθρωπος και ποτέ δεν υποκρίθηκα κάτι άλλο απο αυτό που είμαι.Δεν είμαι,ήμουν ούτε και θα είμαι διπρόσωπη ή ''και καλά(!) συναισθηματική''.Ούτε ''προσπαθώ να τουμπάρω κόσμο''γιατί απλά δεν έχω κάποιο όφελος κάνοντάς το.Οι φίλες που συζητάμε συχνά και μοιραζόμαστε σκέψεις και συναισθήματα,μπορούν να το βεβαιώσουν.Δεν έχω να αποδείξω σε κανέναν οτι δεν είμαι ελέφαντας..Προτιμώ να ασχολούμαι  με πιο ουσιαστικά πράγματα.
Σέβομαι και εκτιμώ όσους έχουν τη θέληση και το θάρρος να με κριτικάρουν εποικοδομητικά και όχι απλώς να σχολιάζουν κάποια μεμονωμένα γεγονότα,στάζοντας δηλητήριο. Ενας λόγος λοιπόν που τα σχόλια αυτού εδω του ιστολογίου περνάνε απο τη δική μου έγκριση πρώτα, είναι και αυτός. Γιατί δέχομαι την ελευθερία λόγου αλλά δεν είμαι διατεθειμένη να φιλοξενώ κακίες και αρνητική ενέργεια. Δεν θα ήθελα με τίποτα να αναμιχθούν με άλλα λόγια που είναι γραμμένα από αγαπημένους ανθρώπους εδώ μέσα ...Απο εκείνους που συναναστρέφομαι καθημερινά και πάντα περνάνε για ενα ''καφεδάκι''απο εδω,παρέα με την καλή τους διάθεση..

Υπάρχουν όμως και ''οι άλλοι''..
Αυτοί που κρύβονται πίσω απο την ανωνυμία και ενα πληκτρολόγιο.
Απλώς τρέφονται με αυτό ακριβώς. Να περνάνε εδω και εκεί και να σκορπίζουν την κακία τους. Αυτοί, οι λεγόμενοι ''νολάιφερς'' καλό θα ήταν να ασχοληθούν με τη δική τους ζωή και να σκεφτούν πώς θα την κάνουν καλύτερη ή τι πραγματικά τους φταίει σε αυτή και θέλουν να στεναχωρούν και τους άλλους που προσπαθούν να κάνουν τη δική τους όμορφη. Νομίζω θα ήταν πολύ πιο ουσιαστικό απο το να ασχολούνται με το τι κάνουν οι άλλοι.

Εχω δει άπειρες φορές να συμβαίνει αυτό ακριβώς,σε πολλά και αξιόλογα ιστολόγια. Να κρίνουν με πολύ άσχημο τρόπο τη ζωή και την καθημερινότητα κάποιων εξαιρετικών ανθρώπων,που πασχίζουν και αγωνίζονται να φτιάξουν εναν κόσμο καλύτερο με το να σκορπίζουν αισιοδοξία τριγύρω...Μερικοί απο αυτούς που δέχτηκαν αιχμηρά σχόλια,συνεχίζουν αδιαφορώντας,άλλοι ''έκλεισαν''τα ιστολόγια τους ή τα έκαναν ιδιωτικά..

via

Λυπάμαι αν ''στεναχώρησα''εσένα που σκορπάς τα άστοχα σχόλια σου δεξιά και αριστερά..
Δεν συνηθίζω να απαντώ-ούτε πρόκειται να το κάνω ξανά-αλλά θέλω να ξέρεις οτι οφείλω να προφυλάξω το ''σπίτι''μου και τους ''επισκέπτες''μου απο κάποιους ανώνυμους νολάιφερς, σαν και εσένα.Έστω και αν χρειαστεί να ''πετάξω''το ''σχόλιο''σου στο καλάθι των αχρήστων..
Λυπάμαι επίσης που δεν χωράς εδώ μέσα και δεν θα σε υποδεχτώ ποτέ με τα κόκκινα χαλιά που απλώνω για όλους τους υπόλοιπους. Να θυμάσαι, πως η δική σου ζωή δεν επηρεάζει όσο νομίζεις και δεν επηρεάζεται από την ευτυχία ή δυστυχία των άλλων.
Αντι λοιπόν να στέλνεις ανώνυμα και άστοχα σχόλια σε όλα τα ιστολόγια που θα βρεθούν στο διάβα σου,σκέψου λίγο πως θα μπορούσες να αποκτήσεις μια κανονική ζωή..


πι.ες.Μέχρι και τώρα που έφτασες στο τέλος της συγκεκριμένης ανάρτησης,δεν ξέρω αν έκανα καλά που τη δημοσίευσα τελικά.Μα πιστεύω οτι κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομα τους.Και πρέπει να μάθεις τι σκέφτομαι για το θέμα των trolls.Ανώνυμα σχόλια γεμάτα χολή πιθανόν να έχεις και εσυ διαβάσει στα εισερχόμενα σου.Ίσως σε έκαναν να πικραθείς,να θυμώσεις ή να εκνευριστείς πολύ με όλα εκείνα τα ''φαντάσματα''του διαδικτύου που τρολλάρουν ασύστολα.

 Πολύ θα ήθελα να διαβάσω και τη δική σου άποψη για το θέμα.
Τι γνώμη έχεις λοιπόν για τα trolls;
Πιστεύεις οτι αν ασχοληθούμε μαζί τους απαντώντας ''θα πάρουν το μήνυμα'';
Σου έχει τύχει παρόμοιο περιστατικό;Αν ναι,πως το αντιμετώπισες;

let's chat #7

Γνωρίζω πόσο σημαντική είναι η εμφάνιση και (γιατί όχι) το προσωπικό "στυλ" του καθένα μας. Και πόσο θέλουμε να περιτριγυριζόμαστε σε κάθε κομμάτι της καθημερινότητάς μας με αυτό. Να έχουμε αυτό που μας εκφράζει. Να νιώθουμε όμορφα. Να ακουμπάνε τελικά οι σκέψεις και οι ιδέες μας σε ένα όσο το δυνατόν δικό μας περιβάλλον. Δημιούργημα της αγάπης μας.
Έτσι πιστεύω γίνεται και εδώ. Θέλουμε να υποδεχόμαστε τους e-φίλους μας, στο ήσυχο- έντονο- πολύχρωμο- χαρούμενο- σκοτεινό ή ακριβό σπιτάκι μας. Φροντίζουμε να μη του λείπει τίποτα. Με τις "ταπεινές" μας γνώσεις. Μπαίνουμε σε forum, site...και κατεβάζουμε, ανεβάζουμε μέχρι να γίνει.. "εμείς". Θα ήθελα πολύ να ήξερα πώς ακριβώς να χειρίζομαι όλα αυτά, αλλά πιστεύω ότι χρειάζεται περισσότερο τη διάθεσή και τη φαντασία μας για να πάρει σάρκα και οστά ο,τι επιθυμούμε.
Πρόσφατα η Kwnnie σε ένα σχόλιο της, με ρώτησε: πώς διαμορφώνω τον τίτλο του ιστολογίου μου. Σκέφτηκα λοιπόν να μοιραστώ την απορία της και πολλές φορές απορία μου όταν βλέπω τα όμορφα "σπιτάκια" σας, σε μια ξεχωριστή ανάρτηση. Μέρος της "στήλης": let's chat.

Πώς λοιπόν διαμορφώνει ο καθένας μας το ιστολόγιο του;;;

Τι σκέφτεται και ποια site τον βοηθούν στην δημιουργία του τίτλου ή και ολόκληρης της εμφάνισης του;

υγ: μη ξεχνάς ότι είναι ωραίο να μοιράζεσαι. Ο,τι μοιράζεται άλλωστε, δεν χάνεται :)

let's chat #6

Πρόσφατα ήρθε το παρακάτω μήνυμα στο γιορτινό e-γραμματοκιβώτιο μου. Με τη σκέψη ότι μπορεί και κάποιος άλλος να έχει το ίδιο "προβληματάκι" ή ότι κάποιος από όλους θα δώσει την καλύτερη ιδέα, δεν θα μπορούσε να μη δημοσιευτεί η απορία της αναγνώστριας στη στήλη let's chat, όπως σου είχα πει και στη σελίδα μου στο facebook πρόσφατα. 

"Αγαπημένο stickland,
μέρες τώρα στύβω το μυαλό μου για το τι καλό δώρο θα ετοιμάσω στους φίλους μου. Αφού έψαξα κ στο ίντερνετ κ είδα πολλά (πάρα πολλά για την ακρίβεια) ο δρόμος με έφερε τυχαία κ σε σένα. Βλέποντας μάλιστα μια ολόκληρη εικόνα στα δεξιά του blog σου να γράφει "christmas" σκέφτηκα "εδώ είμαστε!" και πήρα αμέσως την ατζέντα μου να σημειώσω. Κ δεν σου κρύβω σημείωσα αρκετά κ μου έδωσες ιδέες που δεν είχα καν σκεφτεί. Θα τις κάνω κ να είσαι σίγουρη.
Αντιμετωπίζω όμως ένα προβληματάκι. Τι δώρο να φτιάξω (με τα χεράκια μου γκουχ γκουχχ) στον φίλο μου?? Δεν μπορώ να του φτιάξω καραμελίτσες με ζύμη ή σκράμπ για το σώμα γιατί μάλλον θα αραχνιάσει σε κάποιο συρτάρι. Δεν μπορώ όμως και να του αγοράσω κάτι. Είδα ότι μπορώ να σου στείλω μειλ κ αν είμαι τυχερή μπορεί να το δεις.

Είμαι η Κυριακή. Τώρα που σε βρήκα, δεν θα σε χάσω......... :) :) :)
Σε φιλώ"

υγ1: στην Κυριακή δεν απάντησα ακόμη στο email της, γιατί περιμένω να ακούσω και τις δικές σας ιδέες πριν τις στείλω τη τελική "πρόταση".

υγ2: τι λέτε λοιπόν, ποιο δώρο να φτιάξει στον αγαπημένο της φίλο;

Οι δικές μου γρήγορες ιδέες είναι αυτές:

1) σίγουρα θα μπορούσες να ζωγραφίσεις σε έναν άδειο καμβά κάτι που ξέρεις ότι θα τον γέμιζε χαρά κάθε φορά που θα το κοιτούσε.

Κάτι σχετικό που έχω κάνει είναι μια φωτογραφία μας (που τη μετέτρεψα πρώτα σε "κομικ") και την κόλλησα πάνω σε καμβά, μοιάζοντας έτσι πολύ με πορτραίτο ζωγραφισμένο στο χέρι ;)

2) ποιος δεν θέλει ένα ημερολόγιο της νέας χρονιάς; γι αυτό μπορείς να φτιάξεις κι εσύ ένα με φωτογραφίες σας στο επάνω μέρος και την αρίθμηση στο υπόλοιπο. Κόψε 6 ορθογώνια (χρωματιστά) χαρτόνια και άρχισε να κολλάς φωτογραφίες ανάλογα με την εποχή. Μπορείς να αφήνεις και ενδιάμεσα κενά για τυχόν σημειώσεις. Για δες εδώ.

3) μπορείς να του γράψεις ένα γράμμα με ο,τι θα ήθελες βαθιά μέσα σου να του πεις ή να ετοιμάσεις ένα γιορτινό κουτί και να το γεμίσεις με χριστουγεννιάτικα στοιχεία. Γιατί όχι και χειροποίητους κουραμπιέδες..

4) μια ακόμα ωραία ιδέα είναι αυτή!!! Χρειάζεσαι μια τράπουλα... και 52 λόγους που σε κάνουν να τον αγαπάς :)

5) φυσικά αν έχεις επιδοθεί στην τέχνη του "πλεξίματος" μπορείς να του φτιάξεις ένα ζεστό κασκόλ!

6) να φτιάξεις σουβερ ή απλά κολάζ με τα μέρη εκείνα που θα θέλατε να επισκεφτείτε ή να πάρεις όσες κορνίζες σου περισσεύουν και να τις γεμίσεις με αυτά ή και με διάφορες δικές σας αστείες και αγαπημένες φωτογραφίες και φράσεις.

let's chat* #5

Ένα γράμμα στοιχειώνει τη σκέψη μου εδω και λίγα εικοσιτετράωρα. Ενας ποταμός συναισθημάτων και αγωνίας,ανακατεμένος με πίκρα και απογοήτευση.Μια κοπέλα που βρίσκεται ανάμεσα μας,προσπαθεί να βρει την άκρη στο κουβάρι της ζωής.Αποφάσισε να μιλήσει ανώνυμα.Να αναμετρηθεί με τους φόβους της που πολλές φορές,διαβάζοντας ξανά και ξανά τις προτάσεις της,ομολογώ οτι είχαν πολλά κοινά με τους δικούς μου. Ισως και τους δικούς σου.
Σου παραθέτω ενα κομμάτι του,με την άδεια της και ελπίζω τούτη εδω την ώρα,τα πράγματα να είναι ήδη πολύ καλύτερα για εκείνη..

''Αγαπητό myStickland..

κάνοντας μια βόλτα απο το διαδίκτυο,είδα τη στήλη σου και σκέφτηκα οτι θα ήταν καλή ιδέα να μοιραστώ μαζί σου αυτά που με προβληματίζουν.Δεν έχω blog,ούτε fb,ούτε όλα αυτά που κυκλοφορούν.Οι φίλοι μου μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού μου.Όχι γιατί είμαι μονόχνοτη,αλλά δουλεύοντας όλη μέρα και με μια οικογένεια με απαιτήσεις στην πλάτη μου,είναι πολύ δύσκολο να διατηρηθεί η φλόγα της φιλίας για καιρό αναμμένη.Είμαι γενικά αισιόδοξο άτομο και πολύ εργατικό.Χαμογελώ και πιστεύω οτι ολα θα πάνε καλά.Έχω πίστη στους ανθρώπους και δίνω πάντα δεύτερες-μη σου πω και τρίτες ευκαιρίες-στους ανθρώπους γύρω μου.Ασχολούμαι με το επάγγελμα των ονείρων μου εδω και 15 χρόνια,με μεγάλη επιτυχία.Είμαι πολύ γνωστή στην πόλη μου,γιαυτό επέλεξα να μη συστηθώ.Η οικογένεια μου είναι δεμένη μεταξύ της και τα τρια παιδιά μου,παραδείγματα προς μίμηση.
Τους έχω μάθει να είναι ευγενικά με ήθος και αξιοπρέπεια.Να μην προσπαθούν να κορο'ι'δέψουν και να εκμεταλλευτούν τους άλλους και να έχουν πάντα τα μάτια της ψυχής τους ανοιχτά.
Αυτό εφαρμόζω και εγω,απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Τι γίνεται όμως αν η ζωή σε φέρει αντιμέτωπη με τις επιλογές σου αυτές;Αν φέρνει συνέχεια ανθρώπους στο πλάι σου,που να κάνουν τα ακριβώς αντίθετα;Αν συναναστρέφεσαι με εκείνους που έχουν αγγελικό πρόσωπο,μα διαβολικό προσωπείο;Όταν προσπαθούν να σε εκμεταλλευτούν και να σε κάνουν να αισθάνεσαι τουλάχιστον ηλίθια,που δεν μπορείς να εκφραστείς όπως θέλεις.Γιατί αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι,στηρίζουν την επιχείρηση σου,διαφημίζοντας την,με τον καλό τους λόγο.
Σου χρωστάνε κάποια χρήματα και σου ορκίζονται οτι η Δευτέρα που θα έρθει θα έχει και τα χρήματα μαζί της.Και εκείνη τη Δευτέρα,βρίσκουν μια άλλη δικαιολογία και πάει λέγοντας.Και σκέφτεσαι τώρα εσυ.Αν τους διώξω,θα χάσω και αυτά που μου χρωστάνε.Αν τους κρατήσω,θα μου οφείλουν περισσότερα..(...)
Και οι μέρες περνάνε με εσένα μέσα σε ενα μόνιμο άγχος,να προσπαθείς να στηρίζεις την ευγενική σου φύση,χωρίς να εκτροχιάζεσαι,αν και το μόνο που θέλεις είναι να κατέβεις στο επίπεδο τους και να τους στολίσεις με όλα τα κοσμητικά επίθετα που τους ταιριάζουν..
Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα στηρίζω και θα υποστηρίζω τις απόψεις μου.Οι άνθρωποι γινόμαστε θεριά ανήμερα που προσπαθούμε να φάμε τις σάρκες μας.Τι πρέπει να γίνει δηλαδή;Να είμαστε με το δάχτυλο στη σκανδάλη;Να μην πιστεύουμε τίποτα και κανένα;να γίνουμε καχύποπτοι ή μήπως να πάψουμε να είμαστε άνθρωποι;..
με εκτίμηση..Φ*..''

let's chat* #4..

Το σημερινό θέμα που θέλω να συζητήσουμε,έχει να κάνει με την φιλία.Πόσες σκέψεις,λέξεις,γράφτηκαν για εκείνη;

Πόσα τραγούδια,εικόνες,''ζωγράφισαν''το όραμα της;

Μια φίλη του mystickland,θέλησε να θίξει το θέμα αυτό.Φτιάξε καφεδάκι και βολέψου αναπαυτικά στον καναπέ σου.

Χρειάζεται σκέψη..

''Πόσες ευκαιρίες μπορούμε να δίνουμε σε μια φιλία πριν πούμε ότι αυτή η σχέση μάλλον πρέπει να τελειώνει;Όταν μια φίλη, υποστηρίζοντας ότι έχει μάθει να  λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια, σε κατηγορεί ξαφνικά, ότι δεν είσαι καλή  γιατί δεν την υποστηρίζεις σε όλα, ότι διαρκώς την κρίνεις, κι ότι δεν είσαι καλύτερη από την ίδια αλλά χειρότερη .... εσύ πως αντιδράς; Όταν γνωρίζεις ότι ουδέποτε μείωσες ή απαξίωσες; Όταν γνωρίζεις ότι πρόσφερες με ανιδιοτέλεια;Όταν δείχνει ότι φθονεί τη ζωή σου ή άλλες φιλίες σου; Επειδή ζητά συγγνώμη μετά από κάθε ξέσπασμα με τη δικαιολογία ότι ήταν σε κακή ψυχολογική κατάσταση και γνωρίζοντας ότι όντως περνούσε δυσκολίες, μου είναι αδιανόητο αρχικά να κρατήσω κακία! Στην πορεία θα χρειαστεί να αντιμετωπίσω προκλητική συμπεριφορά ξανά και θα δώσω κι άλλες ευκαιρίες! Νομίζω όμως ότι όταν περνάς κατά πολύ τα όρια σου αρχίζεις και δυσφορείς. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος δίνουν αυτόματα το δικαίωμα να γίνεται προκλητικός, κακεντρεχής, δύστροπος;Όσο κι αν αγαπάς έναν φίλο πόσα μπορείς να αντέξεις;'' 

Με εκτίμηση,Χ.Β.

let's chat* #3

Εδώ θα διαβάσεις ένα από τα κείμενα, που πάει καιρός που είχε έρθει στο email μου. Μετά από παρότρυνση της ίδιας της αναγνώστριας σου παραθέτω το παρακάτω...

"Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο ή χειρότερο. Να έχεις νερό, φως, φαγητό ή να μην έχεις τίποτα από αυτά. Δεν ξέρω αν τα <<ανάποδα>>, σου συμβαίνουν όλα μαζί ή αν τελικά έκαναν μεγάλη υπομονή μαζί σου. Κι αν είχες πιάσει πάτο προ πολλού κι εσύ το πέρασες για τελευταία ελπίδα, ποιον να χρεώσεις τώρα! <<Φως στο τούνελ>> της καθημερινότητας σου. Όμως, δεν έβλεπες μπροστά σου. Εσύ, τα λάθη σου και οι "υποτιθέμενες" ελπίδες. Παντού και πάντα μαζί σου. Γιατί τα παραμερίζεις; Δεν μπορώ να καταλάβω αν σε μια δύσκολη κατάσταση διορθώνεις τα πράγματα. Ίσως και να τα καλύπτεις, να τα <<κουκουλώνεις>> όπως υποστηρίζουν κάποιοι. Μέχρι να βγεις και πάλι δυνατός ή μέχρι να συρθείς, να γδαρθείς; Μέχρι να τη βγάλεις καθαρή ή μέχρι να μη μπορεί να σε σώσει κανείς; Σαν να τα παγώνεις όλα, συνεχίζοντας ανενόχλητος την ωραία σου <<σκληρή>> πραγματικότητα. Και παρασύρεις κι άλλους πολλούς. Μα ποιος είσαι τελικά; Πώς μπορείς και συνεχίζεις;
-Από ένστικτο!!
Από εκείνο το ένστικτο της επιβίωσης, μου είπαν. Πώς θα επιβιώσουμε όλοι μαζί, όταν ο καθένας κοιτάει τον ίσκιο του; Όταν δεν αντέχει να κοιτάξει τον δικό σου, τον δικό μου;

με εκτίμηση στον ιστότοπο σας, η Ρ.

υγ: θα ήθελα πολύ να χωρέσετε κάπου αυτές τις καθημερινές μου σκέψεις."

υγ1: Πολύ πρόθυμα, θα δεχθώ και τα δικά σου μηνύματα. Μη ξεχνάς ότι μπορείς να ρωτήσεις ο,τι θέλεις (επώνυμα ή ανώνυμα). Να με χαιρετήσεις ή απλώς να μου στείλεις όποια βαθιά σκέψη στοιχειώνει το μυαλό σου.

υγ2: ποτέ δεν είναι αργά να μας πεις τη γνώμη σου.

let's chat* #2..

Η φιλενάδα μου Παρασκευή,έστειλε ενα μέιλ. Κάτι την προβληματίζει..
Τι λες..;
Θα μπορέσουμε να βρούμε μια λύση,σε ενα πρόβλημα που πολλές απο εμάς ίσως έχουμε αντιμετωπίσει;
let's chat*...λοιπόν!

''Μέρες τώρα με προβληματίζει ένα θέμα.

Έχω δώσει δεύτερη ευκαιρία σε πολλούς ανθρώπους στην ζωή μου θέλοντας να πιστεύω πως έχω
κάνει λάθος και δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. 
Μέχρι σήμερα κανείς δεν μου έχει αποδείξει ότι την άξιζε. 
Τις τελευταίες μέρες όμως σκέφτομαι να δώσω την δεύτερη ευκαιρία σε ένα συγγενικό πρόσωπο 
που πριν μερικά χρόνια είχε προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στην οικογένειά μου. 

Παρότι είχα ξεκαθαρίσει τα πράγματα και είχα απομακρύνει αυτό το άτομο από τη ζωή μας
άρχισε να επικοινωνεί ξανά με μέλη της οικογένειάς μου δείχνοντας μετανιωμένο. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι ουδέποτε ζήτησε συγνώμη για κάτι.
Αν αφορούσε μόνο εμένα δεν θα το σκεφτόμουν, αλλά τώρα δεν ξέρω τι να κάνω.
Εσύ τι θα έκανες στην θέση μου;
Θα την έδινες σε αυτή την περίπτωση την δεύτερη ευκαιρία; ''

let's..chat* #1

Η φίλη μου Κατερίνα,μου έστειλε το εξής μήνυμα.Με την άδεια της,παραθέτω τον προβληματισμό της και την απάντηση μου..
Η δική σου,ποια είναι;
Let's chat*..λοιπόν!

''Καλησπέρα! Καλή αρχή στη νέα σου στήλη..

Είναι τόσα πολλά αυτά που σκέφτομαι και με προβληματίζουν που ειλικρινά δεν ξέρω με τι θέμα να ξεκινήσω..
Ένα θέμα που με απασχόλησε τελευταία..είναι το να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς απέναντι στους άλλους, να ξεκαθαρίζουμε τι μας ενοχλεί για να βρούμε λύσεις. Δυστυχώς δεν αντέχουν όλοι την αλήθεια και ναι..τους πονάει και βγάζουν αγκάθια. Όμως τι είναι προτιμότερο;Να τα θάβουμε όλα μέσα μας,να παριστάνουμε πως δεν τρέχει τίποτα και μια μέρα να εκραγούμε πολύ άσχημα;
Γνωρίζω πως έχει ρίσκο η αλήθεια αλλά το προτιμώ έτσι..

Σε φιλώ
Κατερίνα από το http://positive-thinking-greece.blogspot.gr''

Re:απάντηση*

Kαλημέρα Κατερινάκι μου!

Το μέιλ σου ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.Σε ευχαριστώ και απολαμβάνω πάντα την παρέα σου,γιατί πιστεύω οτι είσαι ενα αξιόλογο και βαθιά σκεπτόμενο άτομο..

Ο σκοπός αυτής της στήλης όπως κατάλαβες και εσυ ήταν να έρθουμε πιο κοντά.Είτε μοιραζόμενοι ενα πρόβλημα μας είτε ζητώντας μια συμβουλή σε κάτι πιο απλό!

Ότι θέλουμε να πούμε,να μοιραστούμε!!Είσαστε ευπρόσδεκτοι..

Στο θέμα μας,τώρα..

Συμφωνώ πολύ μαζί σου.Δυστηχώς δεν ισχύει αυτό στις διαπροσωπικές σχέσεις.Είτε γιατί δεν θέλουμε να αποκαλυφθούμε,είτε γιατί δεν έχουμε το χρονο να ασχοληθούμε με αυτά που μας στενοχωρούν και μας φέρνουν πίσω.Τρέχουμε όλοι σε λάθος κατευθύνσεις.Πολλές φορές έχω αναγκαστεί να ''συμβιώνω''με ανθρώπους που υποχρεωτικά έπρεπε να υπάρχουν στην καθημερινότητα μου,για κάποιος λόγους.Μέχρι που συνειδητοποίησα οτι το μόνο που κάνουν είναι να δηλητηριάζουν την κάθε μέρα μου,απλά και μόνο με την παρουσία τους. Ανθρωποι επιφανειακοί,ρηχοί,βασισμένοι στο κουτσομπολιό και στις μικρότητες..Τους έδιωξα λοιπόν,έχοντας υπάρξει απόλυτα ειλικρινείς μαζί τους,χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες.Δεν χρειάστηκε.

Γύρισα σελίδα.Τους άφησα στο παρελθόν εκεί που τους πρέπει.

Ας κάνουμε το ίδιο,δίνοντας όμως και ευκαιρίες στους ανθρώπους..Σε εκείνους που ''αντέχουν''εναν καθρέφτη απέναντι τους.Που αντέχουν να έρθουν αντιμέτωποι με την αλήθεια τους.

Ίσως να είναι δύσκολο,αλλά έτσι θα έχουμε κοντά μας μόνο αυτούς που αξίζουν..

Ευχαριστώ και αν με χρειαστείς..ξέρεις που είμαι!

Μερικά κλικ,μακριά!

φιλιά

let's..chat*

Μήνες τώρα σκέφτομαι τη δημιουργία μιας στήλης που θα τα λέμε όλα. Που θα περνάς από εδώ και θα μου λες με τον δικό σου τρόπο μια Καλημέρα... που θα κερνάς "λουλούδια", καρδιές ή λόγια όμορφα να συνεχίσουμε τη μέρα μας. Όμως και που θα εκμυστηρεύεσαι τα δικά σου προβλήματα και τις πιο δικές σου ιστορίες. Ανώνυμα ή με το ψευδώνυμο σου. Όλο αυτό ξεκίνησε όταν τυχαία είδα ένα email. Αν και ο αποστολέας ήταν άγνωστος, θέλησα αμέσως να βοηθήσω. Μου ήρθε τότε στο μυαλό πως σίγουρα αν δημοσίευα εκείνο το μήνυμα, η γνώμη των πολλών να ήταν και περισσότερο χρήσιμη. Να γινόμασταν μια μεγάλη παρέα. Έτσι ξαφνικά.

"δύο μυαλά, είναι καλύτερα από ένα. να το θυμάσαι!" μου έλεγαν παλιά για να ξεκαθαρίσω ο,τι με προβλημάτιζε. Είτε αυτό ήταν το φανταστικό πουλόβερ που δεν ήξερα ποιο χρώμα θα μου πήγαινε καλύτερα ή μια πιο προσωπική μου ιστορία.

Έτσι δεν συμβαίνει και με σένα? Εχθές είδες μια κρέμα που σου φάνηκε καλή επιλογή, σήμερα θες να διαλέξεις ένα φόρεμα να σε κολακεύει και αύριο θες να βγεις και να φωνάξεις τι σου συμβαίνει. Το καλό είναι ότι το ξέρεις. Είμαι εδώ. Είσαι και εσύ εδώ. Αυτό που χρειάζεται είναι να "μοιραστείς", να μου γράψεις. Άλλωστε μπορεί απλώς να θέλεις να μοιραστείς με κάποιον τη διπλανή θέση για τον απογευματινό καφέ.. σίγουρα θα είμαι διαθέσιμη! ;)

υγ1:Είμαι σίγουρη ότι θα σε έχω μαζί μου! Ακόμα και εσένα που δεν είσαι ανάμεσα στους αναγνώστες μου και που απλώς είσαι ο ανώνυμος περαστικός που θα θελε να εκμυστηρευτεί κάτι... σε μένα και στον καθένα..
υγ2: όλο αυτό θα γίνει μέσω e-mail. Μπορείς να μου στείλεις ο,τι θες να δημοσιευτεί στο mystickland@hotmail.gr. Θα είμαι εκεί για να σε περιμένω. Μέχρι τότε, ίσως αν πάρω την έγκριση όσων μου έχουν στείλει... να αρχίσει να λειτουργεί αυτή η στήλη!

Εύχομαι καλή αρχή!